Na een geweldige vakantie in het Zwarte Woud in Duitsland komt altijd dat ene moment: de caravan uitruimen en schoonmaken.

Natuurlijk had ik veel te veel stomamateriaal meegenomen. Maar mijn motto is nog steeds: beter te veel mee dan één keer tekortkomen.

Terwijl ik alles weer aan het opruimen was, stelde ik mezelf de vraag: verbruik ik eigenlijk meer stomamateriaal in de zomer dan in de winter?

Als ik er goed over nadenk, is het antwoord eigenlijk heel duidelijk: ja.

In de herfst en winter gebruik ik op een dag zonder lekkage meestal één pastaring en één klein stomazakje. Voor de nacht gebruik ik een nieuwe pastaring en een groot stomazakje. Dat is voor mij de normale routine.

In de zomer ziet dat er vaak anders uit. Ik ben veel actiever. Ik houd van tuinieren en ben regelmatig op mijn moestuin te vinden. Door al het vooroverbuigen, hurken en bewegen merk ik dat de stomaplak minder goed op mijn huid blijft zitten. Daardoor krijg ik sneller lekkages.

Sinds een vervelende ervaring neem ik daarom altijd reservemateriaal mee naar de moestuin. Het is me namelijk een keer overkomen dat de output langs mijn broekspijp naar beneden stroomde. De zeven minuten fietsen naar huis leken toen eindeloos te duren en mijn huid was direct flink beschadigd.

Dat laat ik me geen tweede keer gebeuren. Zodra ik de eerste tekenen van jeuk of een branderig gevoel merk, verschoon ik mijn stoma meteen. Daarmee voorkom ik vaak een lekkage én huidproblemen.

Wat ik ook merk, is dat warmte en transpiratie ervoor zorgen dat mijn stomaplak en pastaring sneller verzadigd raken. Daardoor ontstaat eerder irritatie rondom mijn stoma en onder de plak. Ook dat is voor mij een reden om mijn stoma eerder te verschonen dan normaal. Om mijn huid extra te beschermen gebruik ik dan regelmatig wat stomapoeder of een klein beetje barrièrespray.

Daarnaast speelt mijn chronische aandoening, coronaire vaatdysplasie, ook een rol. Ik moet mijn leven aanpassen aan een laag energieniveau en juist tijdens warme zomerdagen is het soms lastig om een goede balans te vinden tussen activiteit en rust.

Ga ik toch over mijn grenzen heen, dan reageert mijn stoma vaak met een high output. Ook dat is weer een belangrijke trigger voor lekkages.

Er zijn dus meerdere redenen waarom mijn materiaalverbruik in de zomer hoger ligt dan in de winter.

Na negen jaar met een stoma maak ik me er gelukkig niet meer druk om als ik extra materiaal moet bestellen. Dat doe ik gewoon via de app van mijn leverancier. Krijg ik niet dezelfde dag of de volgende dag een verzendbevestiging, dan weet ik eigenlijk al hoe laat het is: de stomaverpleegkundige van de leverancier belt om te vragen waarom ik meer materiaal nodig heb.

In het begin vond ik dat ontzettend vervelend. Het voelde alsof ik me moest verantwoorden voor mijn materiaalverbruik.

Toen werd mij uitgelegd dat de leverancier dit verplicht moet controleren vanuit de zorgverzekering. Sindsdien zie ik het als een formaliteit waar zij nu eenmaal aan moeten voldoen.

Ik weet dat ik een grootverbruiker ben als het gaat om stomamateriaal. Ik weet ook dat zorgverzekeraars uitgaan van een bepaalde hoeveelheid zakjes per dag. Maar daar heb ik eerlijk gezegd schijt aan.

De enige die kan bepalen of een stomaplak vervangen moet worden, ben je zelf.

Voor mij is het belangrijk dat mijn stoma mij niet belemmert in mijn dagelijkse leven. Als eerder verschonen ervoor zorgt dat ik lekkages en huidproblemen voorkom, dan is dat voor mij de juiste keuze.

Wat mij in de eerste jaren enorm heeft geholpen, is het contact met mijn stomaverpleegkundige in het ziekenhuis. Bespreek eerlijk waar je tegenaan loopt en kijk samen of er een oplossing is die bij jouw situatie past. Het is fijn als iemand met je meedenkt en deskundig advies kan geven.

Mijn ervaring is inmiddels heel simpel: op tijd verschonen betekent minder lekkages, minder huidirritatie en uiteindelijk meer kwaliteit van leven.Soms gebruik je daardoor misschien wat meer materiaal, maar dat weegt voor mij niet op tegen de ellende van een lekkage.

En daar kies ik, iedere keer opnieuw, bewust voor.

Tot de volgende blog !
Sanne