Tijdens onze vakantie in het Zwarte Woud besloten we een fietstocht van 17 kilometer te maken naar de Menzenschwander watervallen. Op de fietsapp hadden we al gezien dat er onderweg een flinke klim in de route zat. Toch maakten we ons daar niet al te druk om. De dag ervoor hadden we al een deel van de route gefietst en dat viel ons eigenlijk best mee. Bovendien beschikten we over goede elektrische fietsen.

Met mijn tasje stomamateriaal en wat proviand voor onderweg vertrokken we vol goede moed. De broodjes zouden we onderweg wel ergens kopen. Dat leek ons op dat moment een prima plan.

Het eerste gedeelte van de tocht verliep voorspoedig. We genoten van de prachtige omgeving en trapten ontspannen door. Totdat we bij het steile gedeelte van de route kwamen. Dat hadden we toch behoorlijk onderschat. Zelfs met elektrische ondersteuning was het flink werken.

Boven aangekomen waren we bezweet, dorstig en wel toe aan een pauze. Voor mij was dat ook het moment waarop mijn “alarmbel” afging. Door mijn ileostoma weet ik inmiddels goed wanneer mijn lichaam extra aandacht nodig heeft. Ik moest drinken en wat droge biscuit eten om high output te voorkomen.

Na deze korte stop vervolgden we onze tocht en konden we genieten van een heerlijke afdaling. Met een flinke vaart zoefden we de berg af. Dat voelde geweldig. Al kwam er ook meteen een minder vrolijke gedachte op: diezelfde berg moeten we straks waarschijnlijk ook weer omhoog…

Bij de watervallen aangekomen was alle inspanning snel vergeten. Het koude water zag er uitnodigend uit en ik besloot spontaan even af te koelen. Door jarenlange ervaring als stomadrager weet ik dat mijn stomaplak hier prima tegen kan. Gelukkig bleek dat ook deze keer geen probleem.

Na deze verfrissende onderbreking was het tijd voor de lunch. Tenminste, dat dachten wij. Onderweg waren we geen bakker of supermarkt tegengekomen, dus besloten we in het restaurant van het dorp iets te eten. Helaas bleek de keuken net tien minuten gesloten te zijn.

Soms zit het mee, soms zit het tegen. Dit viel duidelijk in de tweede categorie.

Dan maar een groot glas frisdrank en een geïmproviseerde picknick van nootjes, fruit en biscuitjes.

Ondertussen voelde ik wat onrust ontstaan over mijn stoma. Een zware fysieke inspanning, veel zweten en onvoldoende eten zijn voor mij bekende triggers voor high output. Toch hadden we weinig keuze en moesten we verder.

We besloten daarom een alternatieve route terug te zoeken. Een route met minder steile hellingen, al betekende dat wel meer kilometers. Na wat puzzelen op de fietsapp vonden we een route die ons geschikt leek.

Het begin was prachtig. We fietsten over rustige paden door de bossen en genoten volop van de omgeving. Totdat het fietspad ineens veranderde in een behoorlijk steile klim. Zo steil zelfs dat we uiteindelijk lopend verder moesten, met de fiets aan de hand.

Inmiddels was het ook erg warm geworden. Ik zweette veel, dronk grote hoeveelheden water en voelde me steeds minder fit. Licht in mijn hoofd, vermoeid en niet helemaal mezelf. Daarbij begon ook mijn stomamateriaal te irriteren. Door het zweten en de toenemende high output raakte mijn pastaring verzadigd, wat een branderig gevoel op mijn huid veroorzaakte.

Het was duidelijk: tijd om midden in het bos mijn stoma materiaal te vervangen.

Normaal gesproken controleer ik vóór een lange dag op pad altijd zorgvuldig of ik voldoende stomamateriaal én Imodium bij me heb. Die ochtend was ik dat vergeten.

Tot mijn schrik ontdekte ik dat ik geen Imodium bij me had en slechts één reserve stomazakje en één pastaring.

Voor veel mensen klinkt dat misschien nog als voldoende, maar voor iemand met een ileostoma die regelmatig met high output te maken heeft, voelt dat toch wat anders. Ik hou graag een veiligheidsmarge aan. Dat geeft rust.

Voor het eerst die dag voelde ik lichte paniek opkomen. Wat als ik opnieuw lekkage zou krijgen?

Ook mijn humeur had inmiddels betere tijden gekend. Ik was moe, bezweet, licht in mijn hoofd en vooral toe aan een goede maaltijd.

Sinds ik een ileostoma heb, ben ik me er extra van bewust hoe belangrijk de balans tussen eten, drinken, inspanning en zoutinname is. Mijn lichaam laat het me snel weten wanneer die balans zoekraakt.

Na anderhalf uur lopen konden we gelukkig weer op de fiets stappen. Niet veel later kwamen we langs een gezellig restaurant met terras. Nog nooit was ik zo blij geweest om een menukaart te zien.

We genoten van een heerlijke maaltijd en vrijwel direct voelde ik mijn energie weer terugkomen. Precies wat ik nodig had om de laatste vijftien kilometer terug naar de camping te fietsen.

Terugkijkend was het een prachtige tocht door een schitterend stukje Zwarte Woud. Tegelijkertijd was het voor mij ook een tocht die mij opnieuw liet zien waar mijn fysieke grenzen liggen.

Daarnaast was het een waardevolle herinnering aan iets wat ik eigenlijk allang weet: een goede voorbereiding blijft belangrijk. Ook na jaren ervaring als stomadrager. Juist wanneer alles routine lijkt te worden is het makkelijk om een controle van je materiaal over te slaan.

Gelukkig liep alles uiteindelijk goed af en kunnen we nu vooral terugkijken op een mooie dag vol natuur, avontuur en een paar leerzame momenten.

Want hoe ervaren je ook bent als stomadrager, soms kan een onverwacht steile berg, een gesloten keuken en een vergeten strip Imodium je toch nog even uit balans brengen.

Tot de volgende blog !
Sanne