Het is inmiddels al een aantal jaar geleden dat jij (opnieuw) in mijn leven kwam. Mijn leven wederom volledig op zijn kop zette. Het advies rondom acceptatie was om je een naam te geven. Dit werd Rosie, een verbastering van (stoma)roosje. In de praktijk noem ik je eigenlijk nooit zo maar werd jouw roepnaam al snel “kakzak”. Kort maar duidelijk en een beetje plat, precies waar ik van hou haha!

Als ik anderen over jouw vertel, merk ik vaak dat ze schrikken. Dat ze denken dat het voor mij vast heel verschrikkelijk moet zijn om voor de rest van mijn leven vast te zitten aan de kakzak. Misschien zijn ze wel meer geschokt als ik vertel hoe erg ik je waardeer. Deze ode is dan ook voor jou, Rosie, Kakzak.

Mijn leven had nooit zo relatief zorgeloos kunnen zijn zonder jou. Als ik jou niet had gehad zou ik een heleboel dingen niet hebben gedaan of anders met veel stress. Kamperen zonder privé sanitair had ik nooit gedaan zonder jou. Ontelbare uitjes naar de Efteling zouden een stuk stressvoller zijn geweest zonder jou. En het belangrijkste misschien nog wel, zonder jou waren mijn dagen gevuld met pijn. Onmenselijke, allesoverheersende pijn. Geen fastoenlijke moeder kunnen zijn voor mijn kinderen, omdat ik het grootste gedeelte van de dag met pijn op bed lag. Kinderen die voor mij zorgen in plaats van dat ik voor hun zorg, de totaal omgekeerde wereld. In ieder geval op deze leeftijd. Met jou voel ik me zelfverzekerd en onafhankelijk. Niet meer compleet afhankelijk hoeven zijn van openbare toiletten maar altijd en overal in de gelegenheid zijn mijn zakje te legen. Fantastisch. En ik snap echt heel goed dat niet iedereen een “en ze leefde nog lang en gelukkig” verhaal te vertellen heeft. Ik begrijp heel goed dat anderen mogelijk veel problemen ervaren met hun stoma, of dat het stoma onverwachts kwam. Dat begrijp ik echt, als geen ander. Ik kan me goed inleven in de andere kant maar ik wil zo graag ook mijn positieve kant vertellen. Dat als ik lees op een forum dat artsen echt alles hebben geprobeerd en het “eindpunt΅ toch een stoma blijkt te zijn, dat ik mensen gerust kan stellen. Dat het leven met stoma niet het einde hoeft te zijn maar het begin van een nieuw verhaal. Dat het mijn leven zoveel heeft gebracht, in goede zin. En dat je leert omgaan met de omgemakken en dat die voor mij echt in het niet staan ten opzichte van de periode die hier aan vooraf ging.

Dus bij deze, dankjewel kakzak dat jij onderdeel uitmaakt van mijn leven. Dat jij en ik samen de rest van mijn verhaal gaan schrijven en ik hoop werkelijk dat wij nog heel lang samen door één deur kunnen, zonder pijn en ellende. Dat dit verhaal een positief verhaal blijft en dat mijn meisjesnaam zijn eer hoog houdt, je kunt geen Grimm heten zonder “en ze leefde nog lang en gelukkig” toch?! 😀

Tot de volgende blog weer! 🙂
Maike