Het was alweer anderhalf jaar geleden dat ik voor het laatst had gezwommen. Best lang, zeker als je bedenkt hoe fijn water kan zijn voor je lijf én hoofd. Maar bij mij zat er iets in de weg. Of eigenlijk: iets aan me vast.
In die periode begon ik met TPV-voeding via een Hickman-infuuslijn. En ja… het idee om daarmee het zwembad in te gaan voelde behoorlijk spannend. Het werd mij wel verteld dat het zou moeten kunnen. Maar ik heb het een lange tijd afgehouden. Toch begon het steeds meer te kriebelen. Want eerlijk is eerlijk: ik weet inmiddels uit ervaring dat zwemmen met een stomazakje eigenlijk verrassend goed gaat.

Wat veel mensen (en ik vroeger ook) niet weten, is dat stomazakjes juist beter blijven plakken onder water. De huidplaat laat echt niet zomaar los. Water is dus niet de vijand – angst is dat eerder.
Ik gebruik tijdens het zwemmen altijd een stomaband speciaal voor sport en zwemmen. Die band stretched mee, zit comfortabel en geeft net dat extra gevoel van ondersteuning.
Toch ben ik ook realistisch. Of misschien gewoon een tikkeltje voorzichtig. Ik gebruik nog steeds extra huidstrips. Niet per se omdat het moet, maar vooral omdat het mij rust geeft. En vertrouwen. En laten we eerlijk zijn: ontspannen zwemmen is ook wat waard!

Dat betekent niet dat ik nu alles weer doe wat ik vroeger deed. Sommige dingen laat ik bewust links liggen.
De wildwaterbaan bijvoorbeeld. Dat is voor mij echt een no-go geworden. Veel te heftig, veel te druk, en vooral: veel te veel rondvliegende armen, benen en enthousiaste kinderen die geen idee hebben waar ze tegenaan schoppen. Mijn buik zegt dan heel duidelijk: doe maar niet.

De glijbaan neem ik soms nog wel, maar ook daar stap ik niet meer zorgeloos in. Ik heb namelijk drie buikbreuken, en daar ben ik enorm voorzichtig mee. Het is en blijft een gevoelig en zwak gebied. Dus ja, ik ga af en toe wel als mijn kinderen weer eens met grote lieve ogen mij aan staan te kijken.

Ondanks alles overheerst iets anders: vrijheid. Het gevoel van gewichtloosheid. Even niet bezig zijn met alles wat mijn lichaam “anders” maakt. Gewoon bewegen, dobberen, zwemmen. En merken dat het kan. Dat het goed gaat. Zwemmen met een stoma is voor mij geen probleem meer. Het zit vooral in vertrouwen – in jezelf, in je materiaal en in je lichaam. En ja, dat vertrouwen groeit soms langzaam. Maar elke keer dat ik het water weer in ga, wordt het een beetje groter.

En mocht je twijfelen: geloof me, je stomazakje kan meer hebben dan je denkt!

Ricardo