Nu ik deze blog schrijf realiseer ik me dat het vandaag 14 februari is. Valentijnsdag. De dag waarop liefde en genegenheid centraal staan. Vaak tonen we onze liefde aan de mensen om ons heen, aan onze partners, familie of vrienden. Maar vandaag heb ik ervoor gekozen om stil te staan bij wat liefde en genegenheid voor mij betekenen – als stomadrager en als iemand die chronisch ziek is.

Na het plaatsen van mijn ileostoma en het accepteren van mijn chronische ziekte heb ik een verandering doorgemaakt. Ik ben liefdevoller en zorgzamer voor mezelf geworden. Voor die tijd leefde ik veel gehaaster. Werk, huishouden, sociale verplichtingen – ik probeerde alle ballen hoog te houden. In de jaren van ziekenhuisbezoeken, onderzoeken en operaties stond ik continu in de overlevingsstand. Het was een hectische periode waarin ik van onderzoek naar operatie leefde, terwijl ik ondertussen probeerde vast te houden aan mijn oude gewoontes en mijn oude tempo.

De tijd nemen om stil te staan bij wat er allemaal gebeurde in mijn leven, en in dat van ons als gezin, deed ik niet. Ik stond in standje overleven. Door alle hectiek was ik het contact met mijn gevoel kwijtgeraakt. Ik voelde niet meer wat ik nodig had, omdat ik vooral bezig was met doorgaan en sterk zijn.

Na het plaatsen van mijn ileostoma, het verwijderen van mijn dikke darm en later de rectumamputatie, werd ik met mijn neus op de feiten gedrukt. Het besef kwam dat er de afgelopen jaren ontzettend veel was gebeurd en dat ik vaak was vergeten om mezelf af te vragen wat dat allemaal met mij deed. Ik vond dat ik altijd sterk moest zijn. Maar ergens onderweg was ik mezelf een beetje kwijtgeraakt.

Mijn gevoelens waren dubbel. Ik voelde opluchting dat ik niet langer hoefde te leven met onbehandelbare obstipatie. Opluchting dat ik een ileostoma had gekregen en dat er eindelijk rust kwam in mijn lichaam. Tegelijkertijd moest ik wennen aan een lichaam dat niet meer hetzelfde was als voor de operaties. Een rectumamputatie, een stoma en altijd een zakje op mijn buik. Ik besefte dat dit niet alleen fysiek, maar ook mentaal verwerkt moest worden.

De afgelopen jaren heb ik, met goede begeleiding, geleerd om weer beter te luisteren naar de signalen van mijn lichaam. Ik heb geleerd om milder te zijn voor mezelf. De ene dag lukt dat beter dan de andere dag, maar ik ben dankbaar voor mijn ileostoma. Het heeft me mijn vrijheid teruggegeven en mij geleerd om beter voor mezelf te zorgen.

Vandaag, op Valentijnsdag, kies ik ervoor om die liefde ook aan mezelf te geven. Ik koop een bos bloemen voor mezelf, haal heerlijke bonbons en sta stil bij hoe ver ik ben gekomen. Ik ben trots op mezelf. Trots dat ik milder ben geworden. Trots dat ik liever ben voor mezelf. Want liefde en genegenheid beginnen niet alleen bij anderen, maar ook bij jezelf

Tot de volgende blog!
Sanne